Το Thessaloniki Likes χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.

.

Θεσσαλονίκη, "τότε και τώρα". Thessaloniki, "then and now"

Ένα εξαιρετικό βιντεάκι που δείχνει με αποτελεσματικό τρόπο τη σύγκριση της Θεσσαλονίκης σήμερα, με την κοσμοπολίτισσα Θεσσαλονίκη του τότε.

4.1 miles: το ελληνικό ντοκιμαντέρ που διεκδίκησε Όσκαρ και ριζώνει την ανθρωπιά μας

Ένας καπετάνιος ακτοφυλακής σε ένα μικρό ελληνικό νησί ξαφνικά πρέπει να σώσει χιλιάδες πρόσφυγες από πνιγμό στη θάλασσα 

Το σιτάρι, η ζέα και το κουτόχορτο

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν τόσο έξυπνοι, επειδή δεν έτρωγαν, λέει, σιτάρι αλλά μόνο ζέα. Βρήκα μερικούς αρχαίους και τους ρώτησα. Δεν είχαν ιδέα!

Εκείνοι οι άνθρωποι, από την Άννα Ιωαννίδου

Κι είναι και κάτι άνθρωποι που υπάρχουν ανάμεσά μας, που με τρόπο μαεστρικά βελούδινο, καταφέρνουν πάντα να ξεχωρίζουν.

Κανείς δεν ζει για τον άλλο

Αν το καλοσκεφτούμε, κανείς δεν ζει για τον άλλον
Ιωάννα Γκανέτσα

Ιωάννα Γκανέτσα

Μου αρέσουν τα ταξίδια, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τα ταξίδια της ζωής, του νου, της καρδιάς και φυσικά των λέξεων. Δεν αντέχω την απαισιοδοξία και τη στασιμότητα. Απεχθάνομαι τα «πρέπει» γι’ αυτό ακολουθώ τα «θέλω». Γράφω για τη ζωή. Ζω για τη στιγμή.

Ήταν τέλη του 19ου αιώνα και ο ρόλος της γυναίκας ήταν συγκεκριμένος και περιοριστικός.

Το σ’ αγαπώ είναι μια ομολογία.

Έξυνε τα πυκνά γκρίζα γένια του, σημάδι πως τα είχε βρει σκούρα με την τελευταία κίνηση της λευκής βασίλισσας. Την κοίταζε τόσο επίμονα, που έδινε την εντύπωση πως είχαν μια δική τους επικοινωνία.

Είναι τέλη Δεκέμβρη. Στον χτύπο της αλλαγής, σαν δώρο θεού —ή διαβόλου— όλα επιτρέπονται…

Ο Gabriel Garcia Marques στο βιβλίο του «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου» βάζει τον ήρωα του να κάνει την αυτοκριτική του στα 90 του.

Ο φιλόσοφος Σωκράτης, αιώνες πριν, υποστήριζε με σθένος πως κανείς άνθρωπος δεν είναι κακός με τη θέληση του και πως οι κακοί άνθρωποι οφείλουν τη συμπεριφορά τους στην άγνοια του καλού.

Δεν ξέρω πόσοι έχετε δει το μιούζικαλ «Χορεύοντας στο σκοτάδι» (Dancer in the dark) με πρωταγωνίστρια την Bjork.

Φορούσε ένα από εκείνα τα μακριά φορέματα που χάιδευαν τις καμπύλες του σώματος χωρίς να τις αγκαλιάζουν σφιχτά.

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας νέος που πίστευε πολύ στην αγάπη.

Στη γραμμή επικρατούσε περισσότερη σιωπή παρά θόρυβος. Οι σκέψεις και των δυο βούιζαν, ανίκανες να βγουν από το καβούκι της ασφάλειας και να ξεγυμνώσουν την αλήθεια τους.