.

Γιατί είμαι ΑΓΕΡΑΣ που φυσά μέσα στης πόλης τα στενά και κάνει τα γερμένα φύλλα να θροίζουν

Ποιο είναι το μεγάλο μυστικό του βλάκα; ρώτησαν κάποτε τον κ. Κόινερ. Αυτό που τον κάνει ακατανίκητο, ανυπέρβλητα κακό και πάντα νικητή;

«Δεν μ’ αρέσει να δουλεύω με ερωτευμένους. Ίσως γιατί τους ζηλεύω –κι εγώ ο ίδιος λαχταράω να μαγευτώ.

Έχω κάτι άλλο να σου δώσω, αλλά ίσως δεν το θέλεις

Στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων ο άνδρας, ως πολυγαμικό ον, είναι αυτός που οδηγείται συχνότερα στην απιστία σε σχέση με τη γυναίκα.

Η μικρή ηρωΐδα που γενιές παιδιών αγάπησαν!

Απλώς ζούμε. Ζούμε χωρίς όρεξη. Δουλεύουμε, διασκεδάζουμε, χαιρόμαστε, λυπούμαστε, μισούμε, αγαπάμε, ερωτευόμαστε, ανόρεκτα. Χλιαρά.

«Σισουντό» ή, «Σ’ ένα ξεχασμένο πιάνο» !

«Αγαπήσατε το παιδί, κατεβείτε κοντά του, βάλτε το χέρι σας στην καρδιά του. Αφουγκρασθείτε τον πόνο του και τη χαρά του».

Ας πάρουμε τα τρία περίφημα καντιανά ερωτήματα σχετικά με τα ανθρώπινα ενδιαφέροντα: «Τι μπορώ να γνωρίσω; Τι πρέπει να κάνω; Τι μου επιτρέπεται να ελπίζω;».

Κυριακή μεσημέρι και η παράδοση είναι μαζί μας!

Ωραίο πράμα οι καλοκαιρινές βραδιές. Νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις πολλά.

Η Μάρω Βαμβουνάκη, σε ένα συνέδριο στη Βαρκελώνη,  για τον φεμινισμό, τον έρωτα, την απελευθέρωση και τις σχέσεις...

Η Αμερικανίδα φωτογράφος Laura Hofstadter, επαναδημιουργεί φωτογραφικά πίνακες των Vermeer, Magritte, Degas, Picasso, Rembrandt και άλλων, για να δείξει την επίδραση της ηλικίας του μοντέλου στην εικόνα.

Αναζήτησε το χωριό σου στον χάρτη ή προσθεσέ το για να μπορέσεις να βρεις πληροφορίες.

Η αρπαγή της γης ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στην Αθήνα του έβδομου π.Χ. αιώνα.

Η εκ πατρός γιαγιά μου. Η γιαγιά Μαρία. Από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας. Οικονομικό μετανάστη δεν θα την έλεγες. «Συνωστισμένη» στην αποβάθρα της Σμύρνης εκπατρίζεται.

Η αστρολογία λέει πως σύμφωνα με το ζώδιο και το φυσικό στοιχείο στο οποίο ανήκουμε,

Ένα απόγευμα Κυριακής η παρέα της κόρης μου είχε κανονίσει να πάει στα secret rooms ή δωμάτια μυστηρίου, μια νέα τάση διασκέδασης των νεαρών αγοριών και κοριτσιών.

Ο Ουμπέρτο Έκο έγραφε: «Πότε μην εμπιστεύεσαι έναν άνθρωπο που δεν φάσκει κι αντιφάσκει».

Δύο άνθρωποι στο δάσος αποφάσισαν να κάνουν ένα διαγωνισμό κοψίματος ξύλων. Πήραν από ένα πριόνι και ξεκίνησαν να κόβουν κορμούς.

Η γυναίκα πρέπει να είναι σαν μια καλή ταινία τρόμου: όσο περισσότερο χώρο αφήνει για τη φαντασία μας, τόσο καλύτερα.

O Μορτέζα Τζαφαρί τα τελευταία χρόνια ζει και δημιουργεί στη Θεσσαλονίκη.

Σε κοινωνίες υπανάπτυκτες (δηλαδή, με μέσον όρο κατά κεφαλήν καλλιέργειας πολύ χαμηλό), ο διάλογος για οποιοδήποτε ζήτημα (από προβλήματα ιστορικής αυτοσυνειδησίας και πολιτιστικής ταυτότητας ώς τις διχογνωμίες για την οικονομία και την πολιτική) είναι μόνο συμβατικός, πραγματικά ανύπαρκτος.

Ο άντρας που θα μ’ αγαπά

θα ξέρει να διατρέχει του δέρματος τις πτυχώσεις,
το βάθος να συναντά των ματιών μου
και αυτό που μέσα μου φωλιάζει να γνωρίζει:
το διάφανο χελιδόνι της στοργής.

Ο άντρας που θα μ’ αγαπά
να με κατέχει δεν θα θέλει σαν πραμάτεια,
ούτε σαν τρόπαιο να μ’ εκθέτει κυνηγιού,
θα ξέρει να ’ναι στο πλευρό μου
με την ίδια αγάπη
που εγώ θα είμαι στο πλάι του.

Η αγάπη του άντρα που θα μ’ αγαπά
θα ’ναι δυνατή σαν τον κορμό ερυθρίνας,
προστατευτική και στέρεη σαν εκείνην,
και καθάρια σαν Δεκέμβριου πρωί.

Ο άντρας που θα μ’ αγαπά
δεν θ’ αμφιβάλλει για το χαμόγελό μου
ούτε απ’ τον όγκο θα τρομάζει των μαλλιών μου,
θα σέβεται τη λύπη και σιωπή μου
και με χάδια θα μ’ αγγίζει στην κοιλιά σαν μια κιθάρα,
μουσική να ξεπηδάει και χαρά
από τα βάθη μέσα του κορμιού μου.

Ο άντρας που θα μ’ αγαπά
σε μένα θα βρίσκει
την αιώρα ν’ αποθέτει
τον βαρύ σωρό των ανησυχιών του,
τη φίλη που μαζί της θα μοιράζεται τα μυστικά τα πιο κρυφά του,
τη λίμνη όπου θα επιπλέει
δίχως το φόβο μήπως η άγκυρα του συμβιβασμού
την πτήση του απαγορεύσει σαν θελήσει να γίνει πουλί.

Ο άντρας που θα μ’ αγαπά
ποίηση θα κάνει τη ζωή του,
φτιάχνοντας την κάθε μέρα
με το βλέμμα του στραμμένο στο μέλλον.

Μα πάνω απ’ όλα τούτα,
ο άντρας που θα μ’ αγαπά
την Πόλη πρέπει ν’ αγαπά,
όχι ως ιδέα αφηρημένη
βγαλμένη απ’ το μανίκι,
μα σαν κάτι συγκεκριμένο και απτό,
ενώπιον του οποίου θ’ αποδίδει έμπρακτα τιμές
και θα προσφέρει τη ζωή του αν χρειαστεί.

Ο άντρας που θα μ’ αγαπά
το πρόσωπό μου θ’ αναγνωρίζει μες στο ανάχωμα,
θα μ’ αγαπά γονατιστός στη γη
καθώς μαζί οι δυο θα βάλλουμε
κατά του εχθρού.

Η αγάπη του δικού μου άντρα
θα αγνοεί το φόβο του δοσίματος,
ούτε θα τρέμει μην βρεθεί μες στη μαγεία του έρωτα
σε μια πλατεία κατάμεστη απ’ τα πλήθη.
Θα μπορεί να φωνάζει «σ’ αγαπώ»
ή ψηλά στα κτίρια να το γράφει
υπερασπίζοντας το δικαίωμά του να νιώθει
το πιο όμορφο κι ανθρώπινο απ’ τα αισθήματα.

Η αγάπη του δικού μου άντρα
δεν θα του ξεγλιστρά στις κατσαρόλες
ή στις πάνες του μωρού,
θα ’ναι δροσερό αεράκι
διαπερνώντας σύννεφα ονείρων και περασμένων ημερών,
αδυναμίες που, αιώνες τώρα, μας κρατούσαν χωρισμένους
σαν όντα άλλου αναστήματος το καθένα.

Η αγάπη του δικού μου άντρα
δεν θα μου κολλάει ετικέτες και ταμπέλες,
αέρα θα μου αφήνει ελεύθερο και χώρο,
τροφή ν’ αναπτυχθώ και καλύτερη να γίνω,
σαν μια Επανάσταση
που την κάθε μέρα κάνει
αρχή για μια νέα νίκη.
. . .
Τζιοκόντα Μπέλι

Πηγή: elenahalivelaki.wordpress.com

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

 

 

Ναι, μα ένας άνθρωπος

Το σπουδαίο δεν είναι ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας,

Kάθε μέρα θα θυμίζω στον εαυτό μου να απλώνει το χέρι και να σε αγγίζει απαλά.

Έρωτας εστί να ξυπνάς και να κοιμάσαι με ένα όνομα, ένα βλέμμα, ένα χαδί, έναν βραχνά, έναν πόνο.

Η σύγκρουση δύο διαφορετικών Πολιτισμών

«Θυμάμαι, ξέρετε, τον κομήτη του Χάλεϊ, την εμφάνιση του Βενιζέλου, παρέστην – μικρό παιδί – σε ένοπλο συλλαλητήριο στην Κρήτη…».

Ξεχνάμε οι άνθρωποι.

Είναι θέμα συζήτησης σε όλα τα social media...

Ποτέ μου δεν τα έβαλα μ’ εκείνους που φεύγουν, ελπίζω ούτε κι εσύ.

Λένε πως τα καλοκαιρινά πρωινά, που έχεις να πάρεις το καράβι απο τον Πειραιά για το νησί πάντα έχουν τη δική τους μαγεία.

Μπροστά μου έχω το απόλυτο, το απέραντο, το μαγικό  που δεν έχει τελειωμό.

Close