Το Thessaloniki Likes χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.

.

Στις δύσκολες εποχές που έχει περάσει ο λαός η τέχνη με κάθε τρόπο βοήθησε από το να ανακουφίσει την δυστυχία του καταπιεσμένου μέχρι να τον καλέσει σε αντίδραση.

Είναι εύκολο να δημιουργηθεί ένα κράτος.

Ενός λεπτού σιγή για τους έρωτες που χάθηκαν στην σκόνη.  Για τους έρωτες που ξέφτισαν.

Ποιος ήταν ο άνθρωπος στον οποίο ο Καραϊσκάκης είχε απόλυτη εμπιστοσύνη;

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ (γενν. 29 Αυγούστου 1926) είναι Ελληνίδα βυζαντινολόγος ιστορικός.

Πολλά άτομα διαγράφουν πορείες καθημερινά μπροστά στα μάτια μας.

Οι μισές δουλειές, οι μισές κουβέντες, οι μισές αμαρτίες, οι μισές καλοσύνες έφεραν τον κόσμο στα σημερινά χάλια.

Θυμάμαι, χρόνια πριν, στο τελευταίο μάθημα για το πτυχίο, να βγαίνει μια φίλη απ’ το γραφείο του καθηγητή και να μας ανακοινώνει ότι το πέρασε.

Γιατί δεν ψάχνουμε την ουσία; Ποιος ξέρει;

Δημαγωγός δεν γίνεται ούτε ο μορφωμένος ούτε ο έντιμος, αλλά ο άτιμος και αγράμματος.

Οι καιροί που περνούμε, κι ακόμα φοβερότερο, οι καιροί που θα περάσουν τα παιδιά και τ'αγγόνια μας, είναι δύσκολοι.

Οι ναζί της αποκαλούσαν «Μάγισσες της νύχτας», οι Γάλλοι πιλότοι από το σμήνος, «Νορμανδία-Νεμάν»,«Δαιμόνισες της νύχτας», ενώ οι Ρώσοι, απλά τις ονόμαζαν χαϊδευτικά «Αδελφούλες».

Τι σημαίνει άραγε ''φρίζαραν τα λέκια'';

Φυγόκεντρα τα αισθήματα σου

Πρέπει κάτι να γίνει και το πράγμα ν' αλλάξει...

Αναπνέει ένα ψέμα στις λέξεις που έχασαν το νόημά τους

Ένας αμφιλεγόμενος πολιτικός με μια δική του φιλοσοφία ζωής.

Προσβολές που κάναμε τάχα πως δεν τις καταλάβαμε...

- Την πιο μεγάλη αλήθεια τη λέμε παραμύθι

Κάπου σε μια παραλία της Ανατολικής Αττικής.

Ποθώ κάθε εκατοστό του κορμιού σου

Ένα γράμμα της ευτυχίας προς την ανθρωπότητα.

Η ντροπή δεν θεμελιώνεται σ΄ένα λάθος που έχουμε κάνει,

Πες με ακοινώνητη. Πες με παράξενη. Όλα είμαι κι ακόμη παραπάνω.

Κάποια στιγμή θα φτάσει η ώρα που όσοι αγαπάς θα φύγουν, θα προχωρήσουν χωρίς εσένα οι παρέες σου, οι φίλοι σου, οι εραστές σου.

Άστο άνθρωπε, μην το ψάχνεις!

Καιρός ξεκαθαρίσματος στη ζωή σου. Κάτι θες να πετάξεις, κάτι θες να αλλάξεις.

Τα πάντα γύρω μας αλλάζουν. Είτε το θέλουμε, είτε όχι. Αναπόφευκτα.

«Ευχαριστώ» πέταξε αδιάφορα χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει τον πελάτη κι έχωσε το φιλοδώρημα βιαστικά στο ανοιχτό, μαύρο τσαντάκι που είχε περασμένο στη μέση της.

«Αποδέχομαι την ανυπακοή, είπε, αρκεί να είναι κανείς πάντα έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη της επιλογής να είναι ανυπάκουος».

Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά.

«...όμως δούλοι είναι για μένα και υποζύγια, κι ας λάμπουνε μαλαματένια τα χάμουρά τους.»

Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα.

Η αλήθεια πονάει και είναι δύσκολη. Χρόνια τώρα.

Ίσως δεν υπάρχει κάποιος φίλος της λογοτεχνίας που να μην αναγνωρίζει δύο γραφικές πλέον, φιγούρες.