Το Thessaloniki Likes χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.

.

Ίσως δεν υπάρχει κάποιος φίλος της λογοτεχνίας που να μην αναγνωρίζει δύο γραφικές πλέον, φιγούρες.

«Ο φθόνος είναι συντετριμμένος θαυμασμός.» Σέρεν Κίρκεγκορ

Πως μπορεί μια τόσο μικρή λέξη να έχει τη δύναμη να δημιουργήσει τόσο μεγάλο δίλημμα γύρω της;

Με το να αφήνω το παράλογο να ζήσει, εννοώ ότι όχι μόνο δέν πρέπει να φοβόμαστε το παράλογο, αλλά ότι άξίζει να επιδιώκουμε να ζήσουμε με αυτό.

Όποιος αναγνωρίζει εξαρχής το λάθος πρόσωπο και όμως τσαλαβουτάει -αυτός φταίει.

Χαθήκαμε πάλι, όχι τυχαία, συνειδητά.

Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω

Σχεδόν τίποτα. Σχεδόν καλά. Σχεδόν μαζί.

Να υπάρχω μονάχα, να σ’ αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω.

Είναι όμορφο να διαφέρεις, να μη ζητάς την έγκριση των άλλων για να κάνεις αυτό που αγαπάς, να είσαι αυτό που επιθυμείς.

Η αγάπη δεν φαίνεται στα λόγια,

Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη αλλά το αν αυτή θα γίνει με ένα βήμα μπροστά ή με ένα βήμα πίσω εξαρτάται από τη στάση του καθενός από εμάς.

Δεν με ενδιαφέρει τι επάγγελμα κάνεις. Θέλω να ξέρω για ποιο πράγμα πονάς, κι αν τολμάς να ονειρευτείς ότι θα συναντήσεις αυτό που λαχταρά η καρδιά σου.

"Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού".

Πριν ήθελα να βρω αυτόν που θα με αγαπάει... Τώρα θέλω αυτόν που θα μου φερθεί ευγενικά.

Ποιός φοβάται λιγότερο τον θάνατο;

Δεν υπακούει σε εμπόδια και εξωτερικούς περιορισμούς, αλλά τις περισσότερες φορές δέχεται τις «εσωτερικές αδυναμίες-αμαρτίες» της χωρίς προσπάθεια βελτίωσης.

Για την επιστήμη της Ψυχανάλυσης, η σχέση του παιδιού με την μητέρα είναι καθοριστική και δευτερευόντως η σχέση με τον πατέρα.

Ἀναμνήσεις φοιτητικοῦ βίου...

Στους ανθρώπους δεν ερωτευόμαστε μάτια, αυτιά και χέρια αλλά μία αδιόρατη αύρα.

Από πού προέρχονται οι σκέψεις; Είμαστε στ’ αλήθεια οι συγγραφείς τους ή μόνο οι παραλήπτες προηχογραφημένων μηνυμάτων;

«Το όνομα του ρόδου» είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο και κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1980.

Τους προσπερνάς καθημερινά στο δρόμο ή στο περιβάλλον σου. Ή σε προσπερνούν, δεν έχει σημασία. Μα δεν τους πρόσεξες ποτέ.

Ξυπνάει αξημέρωτα και πριν χαράξει το πρώτο φως του ήλιου έχει ήδη ξεκινήσει τις δουλειές της ημέρας.

Μπορεί να έχετε παρατηρήσει σε αρκετές ταινίες, στο κρίσιμο σημείο όπου οι πρωταγωνιστές κάνουν τον απολογισμό της ζωής τους, να κλείνουν με τη φράση «να μη μετανιώνεις για τίποτα».

Η Αρχαία Ελλάδα αποτελεί πυξίδα πολιτισμού για όλους τους λαούς του κόσμου.

Λίγο πριν απομακρυνθεί από το τραπέζι εκείνος, σαν κάτι να θυμήθηκε, γύρισε πίσω και την φίλησε στιγμιαία στο στόμα. Ερωτικά.

Απρίλιος γλυκός σε μεγάλα κέφια και εγώ σε μια στοά κάπου στη Σταδίου, καθισμένη αναπαυτικά σε ένα καφέ-μπαρ.

Παλιότερα σκεφτόμουν συχνά ότι είχα κατάθλιψη. Δε το σκέφτομαι πια, είχα.

Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα

Το 1933 η ναζιστική Γερμανία έζησε τον δικό της πνευματικό μεσαίωνα, με το «Ολοκαύτωμα των βιβλίων» των επιφανών γερμανών συγγραφέων.

 Η εγκεφαλική λειτουργία ανάμεσα στα άτομα που παίζουν “παιχνίδια μυαλού” και σε εκείνα που απλώς σερφάρουν είναι σχεδόν ίδια!

Ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ για τον χαμένο Μινωϊκό πολιτισμό

Θέλω μόνο να γελώ σε αυτήν τη ζωή. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο.

Να μιλάς την αλήθεια. Με την ανάσα σου να την προστατεύεις.

Γιατί η τέχνη είναι η επιθυμία για δοκιμασία, μια ανάγκη ψυχής που επαναλαμβάνει συνέχεια την έντασή της και θέλει να σε φτάσει στα άκρα.

Mέσα σ' ένα κιβώτιο ή μέσα σ' ένα έπιπλο από πολύτιμον έβενο θα βάλω και θα φυλάξω τα ενδύματα της ζωής μου.