.

Και μάθαμε μόνο με τραγούδια να μιλάμε

Το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, το ζούμε στο σπίτι μας, το συζητάμε στις συντροφιές μας.

Ό,τι πολυτιμότερο έχουμε είναι η προσωπική μας αξιοπρέπεια.

«Η αληθινή προδοσία είναι να ζεις σ’ έναν τέτοιο κόσμο και να χρησιμοποιήσεις το πνεύμα σου για να τον δικαιολογήσεις.»  Jean Guehenno, Caliban Parle, εκδ. Grasset, Παρίσι.

Μπορεί οι περισσότεροι νεοέλληνες να γνωρίζουν ελάχιστα ή να αγνοούν παντελώς την αρχαία ελληνική γλώσσα…

Νέοι  που  οι  μέρες  τους  περνάνε  αδιάφορα...

Εσύ που ζεις μές στου ονείρου την απάτη

Ορισμένοι πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι συναισθηματικά ασφαλείς μόνο όταν πραμένουν θωρακισμένοι, κουμπωμένοι και χοντρόπετσοι.

Ξύπνησα σήμερα με κάτι στίχους του Μαβίλη στο μυαλό μου:

Πόσο καλά γνωρίζουμε την χώρα μας;

Το αίσθημα της κτητικότητας, η ανάγκη για αποκλειστικότητα και η ολική άφεση του εαυτού θεωρούνται τα πλέον απαραίτητα στοιχεία για την απόδειξη του έρωτα μας στο συνάνθρωπό μας.

Πέφτουν οι στάλες της βροχής στης λησμονιάς το τζάμι.

Ήρθα να σε δω απόψε παιδί μου…

Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη μόλις διάβασες αυτόν τον τίτλο;

Υπάρχουν στιγμές που σωπαίνεις, που δεν ξέρεις σχεδόν τι να πεις ή που σκόπιμα βάζεις τη φωνή σου στο off.

Σου φωνάζω προστακτικά ''Γδύσου''

Μέσα στης νύχτας τη σιωπή με μάγεψες σελήνη...

Έμενε στο κέντρο, σ’ ένα από ’κείνα τα στενά της Άνω Πόλης – κοντά στην πλατεία Τσιτσάνη, αν δεν κάνω λάθος.

Η παρακάτω ιστορία είναι διδακτική.

Είναι πολλές φορές στη ζωή μας που έχουμε ανάγκη να πούμε ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ στον σύντροφο και συνοδοιπόρο της ζωής μας.

Το χρυσό νήμα μιας ιδιαίτερα πετυχημένης και ουσιαστικής ζωής είναι η αυτοπειθαρχία.

Είναι τόση η αγωνία για το σήμερα, η αβεβαιότητα για το αύριο, η ανελπιστία και η σύγχυση για τις προοπτικές, ώστε η ενασχόληση με το παρελθόν μοιάζει περιττή πολυτέλεια, σχεδόν ντιλεταντισμός.

Η μοναδικότητα των ανθρωπίνων σωμάτων ζωγραφίζει σχήματα στον ορίζοντα του καλοκαιριού.

Σήμερα ήρθε η ώρα να απαντήσουμε σε σοβαρά ερωτήματα!

Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, πέρα από την πολιτική, τις ρυθμίσεις, τις μεταρρυθμίσεις και το αμφιλεγόμενο περιεχόμενό τους, θέτει το ζήτημα του τι κινεί την Παιδεία – και του γιατί σήμερα αυτό απουσιάζει.

Όλοι οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την επιβίωσή τους βρίσκονται κοντά στην κατάσταση του ζώου και συνεπώς τοποθετούνται αυτόματα πέραν της ηθικής

Τα κουρασμένα ζευγάρια σκαρφαλώνουν πάνω στις βραχώδεις εκτάσεις που κουβαλάνε μέσα τους.

Που είσαι αγαπημένη;

Σε ένα καλάθι ενός σούπερ μάρκετ υπήρχαν πολλές ξεφούσκωτες μπάλες που περίμεναν να τις διαλέξουν και να γίνουν το αγαπημένο παιχνίδι κάθε παιδιού.

Όταν φοβάσαι να δεις το σφάλμα που έκανες.

Ένας παππούς καθόταν κάποτε σε ένα παγκάκι ενός πάρκου.

Τα γράφω τώρα που οι σκέψεις είναι νωπές και τα λόγια συντάσσονται με τα συναισθήματα χωρίς θυμό ούτε πίκρα ή πικρία απλά με μια ελπίδα κατανόησης.

Εγώ ούτως ή άλλως πάντα θα θέλω λίγο ακόμη χρόνο μαζί σου.

Το σπίτι στην άκρη του δρόμου το κοιτάς κάθε μέρα...

Μ’ αρέσουν αυτοί που γράφουν γιατί πονάνε.

Ο Θεός πραγματοποιεί τον εαυτό του

Η αγκαλιά σου, το μοναδικό μέρος που θα ήθελα να ταξιδέψω χωρίς να βγάλω εισιτήριο επιστροφής.

Ποιες θεές τσακώθηκαν για τον Άδωνη και ποια τον κέρδισε τελικά;

Close