.

Ποιες θεές τσακώθηκαν για τον Άδωνη και ποια τον κέρδισε τελικά;

Ίσως γι' αυτό και η βαθύτερη δικιά μου αδιαφορία και ψυχρότητα. Αλλά τι απίστευτο δώρο όταν κάποιος ή κάτι μ' αγγίξει.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ελέφαντας που όλη μέρα καθόταν και δεν έκανε τίποτα.

Υπάρχουν πάντα και οι όχι τόσο καλές μέρες, οι ''βροχερές μέρες'' της ψυχούλας όπως μου αρέσει να τις λέω.

«Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις» λέει και ξαναλέει επανηλημένα ο σοφός λαός. Το λέει συνήθως για καταστάσεις, μα φαίνεται να λειτουργεί το ίδιο καλά αποτυπόνοντας μία φιλοσοφία για τους ίδιους τους ανθρώπους.

Θέλεις να μάθεις την αλήθεια για τις σχέσεις;

Tον συναντάς αναπάντεχα. Μπαίνει μπροστά σου, σου κλείνει το δρόμο. Δεν σε ρωτά αν είσαι έτοιμος να τον ζήσεις. Αν μπορείς, αν έχεις χρόνο, αν θέλεις.

Ήταν κάποτε ένας έρωτας που τον ένιωσες στο πετσί σου, να γίνεται ένα με σένα. Τον τάισες συναίσθημα και ηδονή. Τον είδες σε κάθε όμορφη εικόνα, τον άκουσες σε κάθε ωραία μελωδία. Τον πόθησες, τον λάτρεψες.

Έπεσες στο γκρεμό για χάρη του, τσακίστηκες, μάτωσες. Τον άφησες να κυκλοφορεί ανενόχλητος τα βράδια στις πιο μύχιες σκέψεις σου. Του επέτρεψες να σε μουσκέψει, να σε παιδέψει, να παίξει με τις σκέψεις σου, τις λέξεις σου, την επιθυμία σου.
Για μήνες ή ακόμη και χρόνια τον άφησες να εισβάλει ανενόχλητος στις στιγμές σου να σε βασανίσει, να σε προκαλέσει, να σε πονέσει.

Τον είδες να σε σηκώνει ψηλά και μετά ξαφνικά να σε πετά κάτω και να σε αφήνει να μαζέψεις μόνος τα σπασμένα κομμάτια σου.
Σκληρός και ταυτόχρονα γλυκός γιατί υπήρξαν κι εκείνες οι ώρες που σε συνεπήρε, σε ταξίδεψε, σε μάγεψε. Λάτρεψες την ιδέα του, τη δύναμη του, την ποίηση που γεννούσε μέσα σου.

Γελάστηκες και πίστεψες πως ήταν έρωτας από εκείνους που κρατάνε για πάντα. Ήταν τελικά έρωτας από εκείνους που δεν ξοδεύουν τίποτα και τα ζητούν όλα. Έτσι έφτασε κάποτε η στιγμή, έστω και απρόσκλητη, που ό,τι είχες να δώσεις, το έδωσες.
Αυτό που κάποτε θέλησες μέχρις εσχάτων είναι πια παρελθόν. Έγινε έρωτας παλιός, σαν τα ρούχα που κρατάς καταχωνιασμένα σε μια γωνιά της ντουλάπας γιατί κάτι σου θυμίζουν αλλά δεν έχεις φορέσει εδώ και χρόνια.

Έρωτας που ξεθύμανε γιατί παρέμεινε πολύ καιρό στα αζήτητα. Πολυφορεμένος με αναμνήσεις που έμειναν στάσιμες. Σε κούρασε η αναμονή, η προσπάθεια χωρίς ανταπόκριση, τα "θα" που πνίγονται στη θάλασσα του χρόνου.
Χρόνο που σπατάλησες, προσπάθειες που έπεσαν στο κενό, υποσχέσεις που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Γιατί όλοι ισχυρίζονται πως θέλουν τον έρωτα αλλά λίγοι τολμούν να ρισκάρουν για να τον νιώσουν.

Αν είχαν νιώσει τον πραγματικό έρωτα θα ήξεραν πως δεν είναι συναίσθημα που μπορείς να παίξεις μαζί του. Εκείνο σε παίζει στα δάχτυλα. Σε αφήνει να νομίζεις πως ελέγχεις το παιχνίδι μέχρι τη στιγμή που με ένα κλικ στα παίρνει όλα και σε αφήνει να βιώσεις την χαρά και τον πόνο του να μην ελέγχεις τον εαυτό σου όταν είσαι δίπλα του.

Αντ' αυτού, καταλήγουν να γεμίζουν σύνδρομα ανικανοποίητα και ανεκπλήρωτα. Κάνουν δηλώσεις που αναιρούν με τις πράξεις τους ή την απουσία πράξης. Δημιουργούν προσδοκίες μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν τον Εγώ τους και να τροφοδοτήσουν στιγμιαία τον οργανισμό τους με ψήγματα έρωτα που νομίζουν πως είναι ατόφιος έρωτας.

Όμως, κανένας έρωτας δεν επιβιώνει στο σκοτάδι, κρυμμένος από θεούς κι ανθρώπους. Χρειάζεται έστω μια μικρή χαραμάδα, μια διέξοδο, ένα αίσθημα ελευθερίας από τα δεσμά του εγωισμού, του φόβου, του δισταγμού.
Κι εσύ δεν αντέχεις τον δισταγμό. Έχεις επιλέξει να μην καταπιέζεις το συναίσθημα, να ερωτεύεσαι, να πληγώνεσαι, να φτάνεις στον ουρανό, να πέφτεις στην κόλαση, να το ζεις κι όπου βγάλει.

Γιατί και ο έρωτας σαν ρούχο είναι. Καινούργιο, δανεικό, παλιό, της εποχής ή απλά αγαπημένο, αν δεν τον φρεσκάρεις, αν δεν τον φορέσεις να δεις αν σου ταιριάζει ακόμη, αν δεν τον φροντίσεις, έρχεται κάποια στιγμή που παύει κι εκείνος να σε αναζητά, να θέλει να τον νιώσεις, να τον μυρίσεις, να τον αγκαλιάσεις.

Καταλήγει σε μια γωνιά της ντουλάπας μαζί με όλα εκείνα που δεν χρειάζεσαι πια αλλά δεν πετάς γιατί δέθηκες μαζί τους συναισθηματικά. Ύστερα μια μέρα απλά θέλεις να κάνεις χώρο στη ντουλάπα σου για το παρόν σου και αδειάζεις λίγο από το παρελθόν σου.

Μάντεψε: Αυτοί οι έρωτες που δεν τόλμησαν, δεν έδωσαν, δεν κυνήγησαν, είναι πάντα οι πρώτοι που επιλέγεις να ξεφορτωθείς.

Φρόντισε εσύ τουλάχιστον να μην υπάρξεις τέτοιος έρωτας. Στον έρωτα ταιριάζει μόνο η φροντίδα, η περιποίηση, η ανάγκη να τον φοράς συνέχεια γιατί σου πάει, γιατί θέλεις να τον νιώθεις πάνω σου σαν ρούχο αγαπημένο .
Αν δεν αντέχεις, αν δεν μπορείς, αν δεν τολμάς… γίνε σκόρος, γίνε σκόνη, αλλά για το θεό, μην πιάνεις χώρο στην καθημερινότητα κανενός.

Κείμενο: Ιωάννα Γκανέτσα
Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο έρωτας δε θέλει τίτλο" (εκδόσεις bookstars)

Thessaloniki Arts and Culture www.thessalonikiartsandculture.gr

 

 

 

Δεν μπορεί. Σίγουρα σου έχει συμβεί. Αυτές οι κάποιες περίοδοι που το κοντέρ του μυαλού γράφει χιλιόμετρα προς μια και μόνο κατεύθυνση.

H ζωή είναι σαν ένα ταξίδι με το τρένο. Επιβιβάζεσαι συχνά και αποβιβάζεσαι, υπάρχουν ατυχήματα,σε μερικές στάσεις ευχάριστες εκπλήξεις και βαθιά λύπη σε άλλες.

“Πόσο μεγάλος γίνεται αυτός ο καρχαρίας;” ρώτησε ο Ρίτσαρντ, που λατρεύει τα ενυδρεία. “Εξαρτάται από το μέγεθος του ενυδρείου σου”, του απάντησε ο πωλητής. “Αν τον κρατήσεις  σ΄αυτόν τον μικρό χώρο, θα μείνει 20 πόντους.  Αν όμως τον αφήσεις στον ωκεανό, τότε θα γίνει αρκετά μεγάλος για να σε φάει”.

Επιλογές, επιπλοκές, παραλλαγές, διαδρομές.

Η » τέχνη » του ποιείν θύματα ; η «τέχνη» του αιώνα μας; Η Οργουελιανή πραγματικότητα;

Σαν ήμουν μαθητής της 2ας γυμνασίου, προκειμένου η φιλόλογος να μας πείσει για την σπουδαιότητα της ομηρικής γλώσσας, μάς ανέφερε τρία απλά παραδείγματα αγγλικών λέξεων που είχαν ελληνική ρίζα. Τρείς πασίγνωστες λέξεις, που το απαίδευτο ακόμη μυαλό μας, δεν θα μπορούσε να γνωρίζει.

«Όλες οι δυστυχίες του ανθρώπου απορρέουν απ’ την ανικανότητά του να καθίσει σ’ ένα δωμάτιο μόνος και σιωπηλός». ( Πασκάλ )

Γνώρισα την Κική Δημουλά στα τέλη της δεκαετίας του 70. Δειλά μου χάρισε την συλλογή της «Το λίγο του κόσμου». Την διάβασα και έμεινα έκθαμβος. Λίγο καιρό μετά, σε μία ραδιοφωνική συζήτηση, είπα μία φράση: «είναι η μεγαλύτερη ελληνίδα ποιήτρια μετά την Σαπφώ».

Ακούω μηνύματα. Φωνές απ’ την Ελλάδα. Ελληνικά καλέσματα. “Έλα! Ο επαναπατρισμός σου είναι ελεύθερος”. Μα εγώ ρωτώ: Ο επαναπατρισμός μου ναι είναι ελεύθερος. Εγώ όμως θα είμαι ελεύθερος μετά τον επαναπατρισμό μου;

Τριανταρίζω σιγά-σιγά, έτσι που λες· τριανταρίζω όπως τριαντάρισαν κι άλλοι πριν από εμένα, ακριβώς όπως θα τριανταρίσουν κι οι υπόλοιποι κάποια στιγμή. Θυμάμαι κάπου-κάπου τοn δεκαεξάχρονο εαυτό μου να αναφέρεται στα τριάντα ως την «αρχή του τέλους» κι έπειτα την κρίση που έπαθα στα εικοσιπέντε σκεπτόμενη πως το τέλος αυτό παραείναι πλέον κοντά, και πως κάτι πρέπει να γίνει για να σταματήσει αυτό το αστείο με τα χρόνια που περνάνε καθώς μόνο αστείο δεν ήταν πια.

Δεν οδηγώ στις λεωφορειακές γραμμές. Δεν μπαίνω στη Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης χωρίς λόγο. Δεν παίρνω την ουρά των ανθρώπων που περιμένουν, πριν από μένα και προσφέρω τη θέση μου ή τη σειρά μου σε εγκύους ή άτομα που έχουν ανάγκη. Ανάβω φλας για να στρίψω και πάντα παραχωρώ προτεραιότητα στις διαβάσεις πεζών (ως οφείλω άλλωστε).

Από μικρό παιδί, τον Ιούλιο Βερν τον είχα μάθει απ’ έξω. Και μάλιστα στις εκδόσεις Ιωάννου Ν. Σιδέρη (δεκαετίας του 20), στην απόλυτη καθαρεύουσα (την οποία μιμήθηκε ο Εμπειρίκος).

Δύσκολο να γράφεις για τον έρωτα, σε τέτοιους καιρούς.

Μεγαλώνουμε με την αίσθηση πως είμαστε λαός ξεχωριστός, διότι καταγόμαστε από τους Αρχαίους οι οποίοι… κλπ.

Η ιστορία μιας φοιτήτριας: μαμά αυτό ήταν! Τα κατάφερα. Πέρασα!

Τον τελευταίο καιρό στο blog συζητάμε πράγματα πολιτικά και στενάχωρα. Σωστό είναι αυτό, μια που ζούμε σε μία δύσκολη εποχή.

Κάποιοι λένε πως σημασία δεν έχει το μέρος αλλά η παρέα. Τώρα αν και το μέρος είναι όμορφο τα συνδυάζουμε ακόμα καλύτερα.

Ανησυχώ για σένα ότι θα με έχεις ανάγκη και δεν θα με έχεις, ότι θα ζητάς να γεμίσω την ψυχή σου αλλά δεν θα μπορώ, ότι θα ψάχνεις να βρεις ό,τι ένιωσες, είδες, έμαθες μαζί μου και δεν θα τα βρίσκεις.

Αντί να κυνηγάμε αυτό που θέλουμε να έχουμε, να προσπαθούμε να γίνουμε ό,τι έχουμε ονειρευτεί, κυνηγάμε τους φόβους μας.

Πριν 100 περίπου χρόνια ο Ezra Pound έκανε μία παρωδία του αρχαιότερου ποιήματος της Αγγλόφωνης λογοτεχνίας.

Πάνε τριάντα δύο χρόνια που διατύπωσα την άποψη ότι για τα δεινά της κοινωνίας μας φταίει το γεγονός ότι η χώρα αυτή δεν γνώρισε ποτέ μία κανονική αστική τάξη.

Έρχεται απρόσκλητος επαναστάτης και σου ανατρέπει όλα τα κουτάκια.

Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή

«Ο ανεξέταστος βίος δεν αξίζει να τον ζει ο άνθρωπος» Απολογία Σωκράτους (Πλάτων)

Μια μοναδική συλλογή λεξικών της ελληνικής γλώσσας.

«Τα γράμματα είναι από τις πιο ευγενικές ασκήσεις κι από τους πιο υψηλούς πόθους του ανθρώπου. Η παιδεία είναι ο κυβερνήτης του βίου.

΄Ενα εξαιρετικό ποίημα από τον Νίκο Καββαδία (μάλιστα γραμμένο στην ηλικία των 19 του χρόνων, για τον έρωτα, τη ζωή και την αγάπη.

Είναι μια τεράστια ανακούφιση να διαπιστώνει κανείς πως είναι ελεύθερος, πως δεν έχει αποστολή.

Γιατί είμαι ΑΓΕΡΑΣ που φυσά μέσα στης πόλης τα στενά και κάνει τα γερμένα φύλλα να θροίζουν

Ποιο είναι το μεγάλο μυστικό του βλάκα; ρώτησαν κάποτε τον κ. Κόινερ. Αυτό που τον κάνει ακατανίκητο, ανυπέρβλητα κακό και πάντα νικητή;

Close