Το Thessaloniki Likes χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.

.

«Ευχαριστώ» πέταξε αδιάφορα χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει τον πελάτη κι έχωσε το φιλοδώρημα βιαστικά στο ανοιχτό, μαύρο τσαντάκι που είχε περασμένο στη μέση της.

«Αποδέχομαι την ανυπακοή, είπε, αρκεί να είναι κανείς πάντα έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη της επιλογής να είναι ανυπάκουος».

Ήταν τέλη του 19ου αιώνα και ο ρόλος της γυναίκας ήταν συγκεκριμένος και περιοριστικός.

Το σ’ αγαπώ είναι μια ομολογία.

Έξυνε τα πυκνά γκρίζα γένια του, σημάδι πως τα είχε βρει σκούρα με την τελευταία κίνηση της λευκής βασίλισσας. Την κοίταζε τόσο επίμονα, που έδινε την εντύπωση πως είχαν μια δική τους επικοινωνία.

Είναι τέλη Δεκέμβρη. Στον χτύπο της αλλαγής, σαν δώρο θεού —ή διαβόλου— όλα επιτρέπονται…

Ο Gabriel Garcia Marques στο βιβλίο του «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου» βάζει τον ήρωα του να κάνει την αυτοκριτική του στα 90 του.

Ο φιλόσοφος Σωκράτης, αιώνες πριν, υποστήριζε με σθένος πως κανείς άνθρωπος δεν είναι κακός με τη θέληση του και πως οι κακοί άνθρωποι οφείλουν τη συμπεριφορά τους στην άγνοια του καλού.

Δεν ξέρω πόσοι έχετε δει το μιούζικαλ «Χορεύοντας στο σκοτάδι» (Dancer in the dark) με πρωταγωνίστρια την Bjork.

Φορούσε ένα από εκείνα τα μακριά φορέματα που χάιδευαν τις καμπύλες του σώματος χωρίς να τις αγκαλιάζουν σφιχτά.