Άρχισε με ελπίδα στην αρχή.
Ένας έρωτας από το πουθενά που να μου αρέσει παράφορα να κοιτάζω, μια νέα δουλειά με προοπτική, ένα νέο κομμάτι στην γκαρνταρόμπα μου που ονειρεύομαι να φορέσω σε ένα ραντεβού, μια νέα ιδέα για να δω αυτό το hobby, που έχω σαν όνειρο, να γίνεται πραγματικότητα.
Εκεί που έχω πειστεί ότι κάτι νέο και όμορφο ξεκινάει, ότι η ζωή μου γέμισε με ικανοποίηση και αυτοσκοπό, ξαφνικά μπάμ! ο έρωτας εξαφανίζεται και δεν ανταποκρίνεται, μια πρόχειρη και απροειδοποίητη συζήτηση με το αφεντικό, μου γκρεμίζει τα όνειρα να μείνω στην θέση για την οποία δούλεψα σκληρά 11 μήνες, το αυτοκίνητο που είχα εξαφανίζεται πλέον από τις επιλογές μετακίνησης μου και το πένθος μου με όλες αυτές τις αλλαγές στην ζωή μου με χτυπά απρόσμενα.
Τώρα έχω επιτέλους τον χρόνο να ηρεμήσω, να ζήσω, να σκεφτώ μακριά από την καταπίεση της on-site εργασίας που μου καταναλίσκει την ημέρα μου, μακριά από συναδέλφους που με θάβουν πίσω από την πλάτη μου και μου κάνουν την καθημερινότητα κόλαση γιατί απλά είμαι «η καινούργια». Κλασική αναχρονιστική και κομπλεξική αντιμετώπιση σε ελληνικό εργασιακό περιβάλλον θα έλεγα. Παρόλα αυτά μου έμεινε η χαρά να έχω κάνει κάτι που απόλαυσα για δουλειά 11 μήνες ιν-ε-ρόου.
Οι πρώτες μέρες είναι υπέροχες καθώς απολαμβάνω την ελευθερία μου. Περνάω από συνεντεύξεις, γνωρίζω νέο κόσμο, παρουσιάζονται νέες ευκαιρίες που ούτε που είχα σκεφτεί ότι υπάρχουν διαθέσιμες στην αγορά εργασίας, καθώς είχα πείσει τον εαυτό μου ότι τελικά θα έμενα για χρόνια στην εταιρεία που ήμουν, θα αξιοποιούσα εκεί τις ιδέες και την ενέργειά μου.
Μια εβδομάδα πριν το τέλος, γνωρίζω σε ένα event ένα αγόρι, βγαίνουμε 2-3 ραντεβού, φλερτάρουμε, νιώθουμε όμορφα και οικεία μεταξύ μας και νιώθω έτοιμη να κάνω κάτι σοβαρό μαζί του. Δυο εβδομάδες αργότερα αρχίζει να γκρινιάζει που δεν κάνουμε σεξ ακόμα και όταν επιτέλους ανοίγω το στόμα μου να πω «Στοπ. Πιέζομαι!» Τέλος. Εξαφανίζεται, εκκινώ εγώ την συζήτηση την οποία συνεχίζει ανόρεχτα και κοφτά, όλως παραδόξως τώρα δεν είμαι πια το «γλυκάκι :)» που με έλεγε στην αρχή και ξεκαθαρίζει ότι οι τρυφερές χειρονομίες και συζητήσεις μέσα στο 24ωρο, μας τελείωσαν. Η θλίψη από τον χαμό του μπαμπά μου δυόμισι χρόνια τώρα συνεχίζεται αλλά σίγουρα με λιγότερη ένταση. Εγώ θέλω να ουρλιάξω σε όλο αυτό: «Τι διάολο;»
Τώρα ξυπνάω χωρίς να ξέρω ποιο γαμωμέρος είναι εκείνο στο οποίο θα ταιριάξω επιτέλους επαγγελματικά, συναισθηματικά, φιλικά, η ταυτότητά μου. Είμαι εκνευρισμένη καθώς κοιτάζω όλα όσα ήθελα να είναι αληθινά και με ουσία και συνέχεια, να γκρεμίζονται. Ίσως έπρεπε να είμαι πιο ξεκάθαρη από την αρχή για το τι θέλω γι’ αυτό και στις συνεντεύξεις μου πλέον λέω ξεκάθαρα ότι δεν ψάχνω κάτι ευκαιριακό.
Τώρα που τελείωσε η σχέση που πίστευα ότι θα είχε ουσία, πριν καν αρχίσει, άρχισα να βγαίνω, να γνωρίζω και να μιλάω με ανθρώπους που μου αρέσουν περισσότερο εμφανισιακά, συμπεριφορικά και το μυαλό και οι συνήθειες τους ταιριάζουν περισσότερο σε εμένα και θα αποτελούσαν μακροπρόθεσμα σε ένα πιθανό husband material. Συναρπαστικά άτομα που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν. Εργοδότες και επιχειρήσεις που ενδιαφέρονται για τα προσόντα μου και με τους οποίους είμαι σε θέση να διαπραγματεύομαι. Αυτό φυσικά δεν με αποτρέπει εντελώς από το να κοιτάζω πίσω καμμιά φορά με πικρία για όσους νιώθω ότι δεν με εκτίμησαν.
Ξέρεις τι κατάλαβα; Ότι έχω ευθύνη απέναντι μόνο στον εαυτό μου να με προστατεύω και να μου προσφέρω το καλύτερο δυνατό. Επίσης, αν θέλω να με αγαπήσουν επιτέλους για αυτό που είμαι, πρέπει επιτέλους να δείξω αυτό που είμαι. Χθες βράδυ η καλύτερη μου φίλη είπε ναι στο να πάμε σε ένα καραόκε πάρτυ που πρότεινα, πήγαμε και όταν κατέβηκα από την σκηνή δέχτηκα τουλάχιστον 2-3 κομπλιμέντα και μπράβο από ανθρώπους που ούτε καν το περίμενα.
Και χάρηκα ως τα βάθη της ψυχής μου γιατί για πρώτη φορά μετά από καιρό συνειδητοποιώ ότι εγώ ανοίχτηκα και έδειξα τα τελευταία δύο χρόνια ποια είμαι, στα εργασιακά μου, τον χαρακτήρα μου, την αυτοπεποίθηση μου, την αγάπη μου και το νοιάξιμό μου για τους άλλους αλλά και τα όρια μου. Και προς έκπληξη μου, δεν έγινε τίποτα κακό. Μόνο ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας και μετά, αυτός, στην Μέση Ανατολή. Προς μεγάλη μου έκπληξη, δεν γκρεμίστηκε το σύμπαν ούτε πέθανα.
to be continued….
Γράφει η Γιάννα Βήτα
