10 πράγματα που μας είπε ο Γιάννης Τσαρούχης

10 πράγματα που μας είπε ο Γιάννης Τσαρούχης

Όποιος αγαπά θέλει να σκλαβώσει…



1. Για το σπίτι

Το σπίτι είναι ένας χώρος ιερός για συνουσίες και για αναπόφευκτους θρήνους θανάτων.

2. Για τη φιλία
Φιλία είναι η συμφωνία δύο ανθρώπων εναντίον όλου του κόσμου.

3. Για τη δικαιοσύνη
Ό,τι δεν τολμά να κάνει η αδικία, γιατί είναι αποτρόπαιο, τολμά να το κάνει η δικαιοσύνη.

4. Για την αγάπη
Όποιος αγαπά θέλει να σκλαβώσει. Όμως η καλύτερη αγάπη είναι η κρυφή. Το καλύτερο είναι να σ’ αγαπούν όπως αγαπούν τη μοναξιά.

5. Για την ανωτερότητα
Το να τιμάς τα ανώτερα πράγματα, δεν σου δίνει το δικαίωμα να ζεις κατά έναν κατώτερο τρόπο.

6. Για τα έργα τέχνης
Τα έργα τέχνης που δείχνουν μη τελειωμένα, τελειώνουν μόνα τους με τον καιρό.

7. Για το συνδικαλισμό
Συνδικαλισμός είναι μια μορφή αδικίας των αδυνάτων εις βάρος των δυνατών.

8. Για τους Χιώτες
Όταν είπαν στους Χιώτες στρατιώτες «Πυρ», για να πυροβολήσουν τον εχθρό, αυτοί απάντησαν: «Ήντα πυρ και ξεπύρ, ΄Εν θωρείτε ότι ΄ναι μπρος ανθρώποι;».

9. Για την Ελλάδα
Στην Ελλάδα οι άνθρωποι φοβούνται μήπως υπερφαλαγγισθούν. Γι’ αυτό, όταν κάποιος έχει χάρισμα, διώχνεται.



10. Για τους Έλληνες
Οι Έλληνες δεν τρώνε όσο πεινάνε, αλλά όσο θα πεινούσαν οι κάτοικοι του Μεσολογγίου και του Σουλίου. Τρώνε εις μνήμην αυτών.

περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 20/2/2010
Πηγή: enpoermionis.blogspot.gr




Διαβάστε επίσης

Αυτογνωσία και πολιτικές κρίσεις, από τον Καρλ Γιούνγκ

Αυτογνωσία και πολιτικές κρίσεις, από τον Καρλ Γιούνγκ

Δεν υπάρχει λόγος να διατυπώσουμε το καθήκον που επιφόρτισε η εποχή μας σαν ηθική απαίτηση. Καλύτερα να ξεκαθαρίσουμε την ψυχολογική κατάσταση του κόσμου, ώστε να μπορεί αν τη δει ακόμα και ένας μύωπας και να δώσουμε υπόσταση σε λέξεις και ιδέες για να μπορεί να ακούει ακόμη και ο βαρήκοος.

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού, από τον Γ. Ρίτσο

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού, από τον Γ. Ρίτσο

Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.

Close