Η σφαγή των Προξένων (μέρος 2ο)

Η σφαγή των Προξένων (μέρος 2ο)

Πρωί της 6ης Μαΐου ο Jules Moulin, πρόξενος της Γαλλίας και ο Henry Abbot, πρόξενος της Γερμανίας, κατευθύνθηκαν προς το Κονάκι αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να φτάσουν στον προορισμό τους, καθώς βρέθηκαν στο τζαμί, όπου κρατήθηκαν ως όμηροι, με στόχο να γίνει ανταλλαγή με τη νεαρή γυναίκα.

Ο βαλής κι ο διοικητής της αστυνομίας προσπάθησαν να κατευνάσουν τους συγκεντρωμένους και να απελευθερώσουν τους προξένους, χωρίς επιτυχία. Ο όχλος εισέβαλε στο δωμάτιο που κρατούνταν οι πρόξενοι και τους σκότωσε χτυπώντας τους με ξύλα και σίδερα ενώ λίγο πιο πέρα, ο τρομοκρατημένος βαλής φυγάδευε τον πρόξενο της Βρετανίας Blunt, που είχε κατορθώσει να φτάσει πιο πριν στο Κονάκι.

Στο μεταξύ, ο Afred Abbot κατάφερε να βρει την κοπέλα και την παρέδωσε στις Αρχές, ελπίζοντας να γλυτώσει τον αδελφό του, πλην όμως ήταν αργά για τους δύο διπλωμάτες.

Αν και είδηση της παράδοσης της γυναίκας οδήγησε στη διάλυση του πλήθους, οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες που είχαν ήδη ειδοποιηθεί, έστειλαν στον Θερμαϊκό πολεμικά πλοία. Παράλληλα, κατέφθασαν και ενισχύσεις του οθωμανικού ναυτικού.

Άρχισαν οι ανακρίσεις για τους φόνους και συνελήφθησαν 52 άτομα. Στις 16 Μαΐου, έξι από τους συλληφθέντες, ασήμαντα άτομα από τις λαϊκές τάξεις και μάλλον εξιλαστήρια θύματα, καταδικάστηκαν σε θάνατο και οδηγήθηκαν στην κρεμάλα, που στήθηκε στο κάτω μέρος της Πλατείας Ελευθερίας κοντά στο λιμάνι.

Στις 19 Μαΐου έγιναν οι κηδείες των δύο προξένων, παρουσία των ναυτικών αγημάτων και υπό τις ομοβροντίες των πλοίων που βρίσκονταν στο λιμάνι, ενώ η Υψηλή Πύλη αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη από τις κυβερνήσεις των άτυχων διπλωματών.

Για την ιστορία, μερικούς μήνες αργότερα ο διοικητής της αστυνομίας Σαλίμ μπέης, ο Ριζά μπέης -κυβερνήτης της κορβέτας Idjaliè που ήταν στον Θερμαϊκό τη μέρα των γεγονότων- και ο Αλτά μπέης, αξιωματικός του στρατού, καταδικάζονται σε ποινές φυλάκισης και καθαίρεση ενώ σε ένα χρόνο φυλάκιση καταδικάστηκε κι ο Βαλής Μεχμέτ Ριφαάτ πασάς.

Σήμερα, καθώς το Σαατλί τζαμί κάηκε στην πυρκαγιά του 1917, έχει απομείνει μόνο ο δρόμος που το χώριζε από το Διοικητήριο που έχει ονομαστεί οδός Προξένων για να θυμίζει τη «Σφαγή των προξένων» το Μάιο του 1876, ενώ οι τάφοι των Abbot και των Χατζηλαζάρου, βρίσκονται στο νεκροταφείο της Ευαγγελίστριας.

Κείμενο – φωτογραφία: Tommy Courtis




Διαβάστε επίσης

Πως χάθηκαν τα υπέροχα κτίρια της Θεσσαλονίκης, μια ιστορία από τον Γιώργο Ιωάννου

Πως χάθηκαν τα υπέροχα κτίρια της Θεσσαλονίκης, μια ιστορία από τον Γιώργο Ιωάννου

«Μια φωτογραφία, μια ιστορία» και ας δούμε πως έγινε η Θεσσαλονίκη μια πόλη με τόσες πολυκατοικίες σύμφωνα με τον Γιώργο Ιωάννου. Υπάρχει έστω η παραμικρή δικαιολόγηση του γεγονότος;

Close