Στήλη των Όφεων: θρύλοι και μυστηριώδεις δυνάμεις!

Στήλη των Όφεων: θρύλοι και μυστηριώδεις δυνάμεις!

«Μια φωτογραφία, μια ιστορία» και σήμερα σταματάμε στο μοναδικό ελληνιστικό μνημείο στη Θεσσαλονίκη και διαβάζουμε ιστορίες με… φίδια!

Πριν την πυρκαγιά του 1917, το μνημείο δέσποζε σε μια πλατεία με το όνομα «Μάρμαρο του Φιδιού» (Yılan Mermer). Οι Τούρκοι απέδιδαν σε αυτό υπερφυσικές δυνάμεις.
Ο μύθος έλεγε ότι επί Τουρκοκρατίας, παρατηρήθηκε στην περιοχή να μαζευτούν πάρα πολλά φίδια, τα οποία ωστόσο ήταν συκεντρωμένα τριγύρω από το μνημείο.
Τα φίδια όμως ήταν προάγγελοι κακών, έτσι οι κάτοικοι έφεραν αρχικά έναν ραβίνο για να τα διώξει, ο οποίος δεν τα κατάφερε και στη συνέχεια έναν χότζα που κατάφερε με εξορκισμό να τα εξαφανίσει.

Αυτό ήταν. Όλοι πίστεψαν ότι ένας δαίμονας με τη μορφή φιδιού κατοικούσε μέσα στο μνημείο και έτσι το άφησαν κυριολεκτικά στην ησυχία του.

Άλλοι πάλι λένε ότι ήταν τόπος εκτελέσεων και το αίμα από τους εκτελεσμένους τραβούσε τα φίδια στο σημείο.

Όπως και να έχει, το μνημείο για έναν περίεργο λόγο κατόρθωνε και επιβίωνε πάντα.
Οι Τούρκοι το χρησιμοποίησαν και ως κολώνα φωτισμού, από λαδοφάναρο, λάμπα γκαζιού μέχρι και ηλεκτρικό ρεύμα.
Εμείς, το 1975 το μεταφέραμε 5μ παραπέρα, μπροστά στη ΔΕΗ, επειδή έγινε η διαπλάτυνση της Αγίου Δημητρίου, όπου το βανδαλίσαμε ουκ ολίγες φορές.
Αυτό πάλι γλίτωνε.

Του βάλαμε και κάποια κολωνάκια γύρω – γυρω και αυτό ήταν.
Αν οι μύθοι είνα αληθινοί, θα σωθεί μόνο του. Εμάς μάλλον δεν μας ενδιαφέρει η ιστορία μας.

Στοιχεία:
Βρίσκεται στην αρχή της Αγ. Δημητρίου, στη Θεσσαλονίκη, μπροστά στη ΔΕΗ
Το ύψος του ήταν 6μ, όμως η βάση του επικαλύφθηκε από το οδόστρωμα. Μόνο του το μνημείο, στη σημερινή μορφή του, έχει ύψος 3,5μ.
Είναι φτιαγμένο από μάρμαρο.
Προφανώς, είναι το βάθρο κίονα που στήριζε τον ανδριάντα αυτοκράτορα.
Η απεικόνισή του ήταν αυτή (δελτάριο από τη συλλογή του Άγγελου Παπαϊωάννου) από την ομάδα «Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης«.

Στήλη των Όφεων: θρύλοι και μυστηριώδεις δυνάμεις!
«Στήλη των Όφεων» Δελτάριο από τη Συλλογή Άγγελου παπαιωάννου

Κείμενο – φωτογραφία: Δημήτρης Συμεωνίδης

Διαβάστε επίσης

Close