Μυρτώ Τάσιου: Η κόρη της Κατερίνας Γώγου έγραφε ποίηση όπως η μητέρα της

Μυρτώ Τάσιου: Η κόρη της Κατερίνας Γώγου έγραφε ποίηση όπως η μητέρα της

Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται «θλιμμένοι» … Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και η κόρη της Κατερίνας Γώγου και του Παύλου Τάσιου, η Μυρτώ. Γεννημένη στις 10 Οκτωβρίου του 1967, η Μυρτώ Τάσιου μεγάλωσε στη σκιά της μητέρας της, αφού για πολλούς ήταν απλά «η κόρη της Γώγου». Παρ’ολες τις εξαρτήσεις της από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, η Μυρτώ, μετά το θάνατο της μητέρας της έφυγε στην Ιταλία, όπου ζούσε για χρόνια μαζί με το σύζυγό της, ασκώντας την αγαπημένη τέχνη της, τη ζωγραφική. Εκτός από ζωγράφος, όμως, η Μυρτώ έγραφε κι αυτή ποίηση, ενώ κυκλοφόρησε και μια συλλογή ποιημάτων, με τίτλο » Η Αλίκη δε μένει πια εδώ». Η Μυρτώ Τάσιου, έκοψε ξαφνικά το νήμα της ζωής της, στις 18 Σεπτεμβρίου του 2015, σε ένα ταξίδι της στην Ελλάδα μετά από χρόνια παραμονής στο Ουτζέντο της Ιταλίας.

Μυρτώ Τάσιου: Η κόρη της Κατερίνας Γώγου έγραφε ποίηση όπως η μητέρα της

Ακολουθούν 5 αποσπάσματα από την ποίησή της και το βιβλίο της «Η Αλίκη δε μένει πια εδώ» …

* Κι εκείνη όλη της τη ζωή πέρασε ελπίζοντας / πως θα αλλάξουν τα πράγματα· / το θυμάμαι, Κατερίνα / ήσουν εσύ που περίμενες ώρες ατελείωτες / ένα σημάδι πως είμαστε ακόμα ζωντανοί. / Σου γράφω γιατί έμεινες μόνη σου με τα φαντάσματα / εγώ δεν μπόρεσα, πήγα σε άλλη γη / που το πάθος για τη ζωή / γίνεται ένα με τη μουσική / και οι πληγές μένουν ένα ενθύμιο / στον μπουφέ με τις φωτογραφίες / των συγγενών που πέθαναν. / Κάθε φορά που μιλάω για σένα / δάκρυα ποτάμια· είσαι η ψυχή κι η βροχή / ψυχούλα μου.

*Πες μου με ποιον είσαι / Ποιο είναι το μυστικό / Δεν θέλω καραμέλες / Έμαθα να χάνω / Οι λέξεις πονάνε / Κάθε σιωπή μιλάει για ένα όνειρο / Όπου κι αν πάω, ό,τι κι αν κάνω είσαι παντού / Σ’ ακούω που σφυρίζεις το αγαπημένο σου τραγούδι / Είμαι έτοιμη. Φεύγω. Πάω στον Ινδικό / Που κάνει ζέστη όλο το χρόνο / Οι ενοχές πνίγονται στ’ αλμυρό νερό και χάνονται / Οι θύμησες φωτογραφίες μιας ζωής ξεχασμένες / Εγώ φεύγω. Αφήνω πίσω μου προδότες τα πιστεύω μου / Κουράστηκα, η καρδιά μου είναι κομματάκια / πρέπει να φύγω αν θέλω να σώσω ό,τι καλύτερο μου έμεινε / καθαρή φαντασία, καθαρή ψυχή / Εγώ φεύγω.

*Να με εδώ σαράντα ένα χρόνια / Είμαι μια γυναίκα που δε μεγάλωσε / Γεννήθηκα μεγάλη χωρίς φίλους, χωρίς παιχνίδια / Σαράντα ένα χρόνια του πάθους / Μια ζωή πέφτω και σηκώνομαι για να δείξω πως είμαι δυνατή / Ακόμα μέχρι σήμερα κουβαλάω τις βαριές βαλίτσες μου / Έρχονται στιγμές που πιστεύω πως έχω τη δύναμη να ξεπεράσω το αξεπέραστο / Αν ζούσα χίλιες ζωές, χίλιες φορές εκείνη θα διάλεγα για μάνα.

*Καπνίζω / Πολύ / Σχεδόν στέλνω σινιάλο με τον καπνό / S.O.S. / Ποιος ξέρει αν απ’ την άλλη πλευρά είναι κανένας που ξέρει να διαβάζει / Είμαι κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους «για το καλό μου» / Όλοι έτσι έλεγαν / όλοι ήθελαν να μου δώσουν συμβουλές / κι έτσι βρίσκομαι εδώ / από το παράθυρό μου βλέπω ένα κομματάκι ουρανού / και πουλιά που πετάν μακριά / Εσύ μείνε μαζί μου / Πες μου παραμύθια / κάνε με να κοιμηθώ / Θέλω να ξεχάσω.

*Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ακόμα υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί / Δε φοβάμαι τον πόλεμο / Φοβάμαι μη χάσω τους θησαυρούς του «ORIENTE» / Μέσα έχει το μυστικό για τη ζωή / ελεύθερη, ελεύθερη να χορεύω μόνη μου / να γυρίζω το βλέμμα σ’ έναν κόσμο ελεύθερο / Ξεκινώ με πολλά χρώματα / (γελάω, γελάω) / Σήμερα δε με νιώθω / ίσως γιατί το φως του ήλιου με χαϊδεύει / μοιάζει με πυροτέχνημα / Σιγά σιγά αρχίζω να με γνωρίζω / Πετώ στραβά σαν τους πελεκάνους / Βλέπω κάτι ν’ αλλάζει / μαθαίνω να χαμογελάω / Μόνη μου.

 

Επιμέλεια – Κείμενο: Δάφνη Τσάρτσαρου

Διαβάστε επίσης

Close