Ένας αρκούδος έξω από έναν κάδο σκουπιδιών, παρατημένος μέσα σε κουτιά αναψυκτικών, κουτιά από φαγωμένες πίτσες και κρέπες, περιοδικά σκισμένα.

Ένας αρκούδος πελώριος, λούτρινος που μέσα στην εγκατάλειψη του κάδου περιμένει ξανά να γευτεί χάδι και ζεστασιά.

Μπορεί ένας περαστικός περνώντας από το δρόμο όταν τον δει να ξετρελαθεί και να αναφωνήσει γεμάτος χαρά ότι τον θέλει και είναι όμορφος, χνουδωτός και γλύκας.

Κάποτε αυτός ο αρκούδος καταλάμβανε μεγάλο χώρο σε μία βιτρίνα ενός παιχνιδοπωλείου.
Τα παιδιά τον έβλεπαν και έκλαιγαν στους γονείς τους για να τους τον αγοράσει.

Κάποιοι δεν ήθελαν διότι ήταν ακριβώς, άλλοι τους έδιναν την υπόσχεση πως θα τους τον φέρουν δώρο, άλλοι δεσμεύονταν την επόμενη φορά που θα περνούσαν από το ίδιο μέρος.

Και κάποιος γονιός θα τον αγοράσε- με πόση χαρά θα τον αγκάλιασε τότε το παιδί, πόσο θα το αγάπησε και πόσες νύχτες θα το συντρόφεψε το πελώριο σχήμα του και η ζεστή του παρέα.

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Επιμέλεια κειμένου: Μαρία Κάπλα