Σε ένα γραμματικό λάθος κάποιου άλλου δε θα σταθώ με ειρωνεία, προτιμώντας να βεβαιώσω τη μορφωτική μου υπεροχή.

Ακόμα και αν ένας άνθρωπος μπορεί να μην είναι γνώστης τόσο καλής ορθογραφίας, εκτιμώ ότι εξακολουθεί να γράφει στην Ελληνική γλώσσα και αναγνωρίζω ότι ειδικά σε μεγαλύτερες ηλικίες οι εποχές ήταν τέτοιες που δεν τους επέτρεψαν να μορφωθούν περισσότερο. Όχι οκνηρία ή τεμπελιά ή απροθυμία για τα γράμματα.

Οι νεότερες γενιές είναι λυπηρή αλήθεια δε μαθαίνουν να εμβαθύνουν στην αξία της γλώσσας, ώστε αυτό να τους αναδείξει τη σημασία της σωστής ορθογραφίας.

Ωστόσο, δεν υποτιμώ την αργκό, το διαφορετικό τρόπο λεκτικής επικοινωνίας πολλών νέων. Αντιλαμβάνομαι πως ακόμα και αυτοί οι “περίεργοι” ορισμοί, ανοίγουν μία πόρτα κατανόησης της ανάγκης τους να διαφέρουν από το συνηθισμένο.

Δεν είναι άσχημο να δείχνουμε σε κάποιον τα ορθογραφικά λάθη του, αρκεί εκείνος να έχει δείξει ότι είναι δεκτικός αλλά και ότι ο τρόπος μας δεν είναι απαξιωτικός ή προσβλητικός.

Αλλά όχι, κανένα γραμματικό λάθος δε θα με καταστήσει εμένα ανώτερο από κάποιον άλλο.
Κανείς δε γνωρίζει όλες τις λέξεις, ειδικότερα της Ελληνικής που είναι τόσο πλούσια σε ορισμούς, συνώνυμα και έννοιες.

Όλοι μας είμαστε αμόρφωτοι μπροστά στα γνωσιακά επίπεδα που ακόμα δεν έχουμε κατακτήσει. Πάντα μαθαίνουμε, διαρκώς εξελισσόμαστε.

Δε σταμάτησα ποτέ να σέβομαι κανέναν άνθρωπο για κανένα γραμματικό λάθος, ακόμα και αν έπραξα μία επισήμανση, αυτή ήταν στα πλαίσια της ευγένειας και δίχως ίχνους ψεύτικης ανωτερότητας.

Ένα γραμματικό λάθος διορθώνεται, η αγένεια ίσως ποτέ..

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Επιμέλεια κειμένου: Μαρία Κάπλα