Γυναίκες που έχασαν τη θηλυκή τους πλευρά επειδή χάθηκαν ανάμεσα στο σφουγγάρισμα και την κατσαρόλα που βράζει.

Που έμαθαν πως έχουν υποχρεώσεις μόνο απέναντι στους άλλους. Αλλά όχι στον εαυτό τους, αυτό είναι ανεπίτρεπτο.

Που εγκλωβίστηκαν σε ρόλους οι οποίοι έγιναν θηλιές και τις πνίγουν, χάνοντας την ουσιαστική επαφή με τον εαυτό τους.

Γυναίκες που στριμώχτηκαν σε ρούχα που τις στενεύουν, που δημιούργησαν περισσότερες ώρες σε ένα εικοσιτετράωρο που είναι λιγοστό για αυτές.

Που τη στιγμή που πάνε να καλλωπιστούν, θυμούνται τα κολοκυθάκια που άφησαν στο ψυγείο και το φαγητό που περίσσεψε.
Δεν έχουν χρόνο να αφιερώσουν στον πολύτιμο εαυτό τους, διότι χάθηκαν στην επιβολή της υποχρέωσης και τον αγώνα της επιβίωσης.

Γυναίκες που ξέχασαν να είναι γυναίκες. Που ξέχασαν να τις αγκαλιάζουν και πλημμύρισαν από συμπλέγματα ενοχής ακόμα και για τα λεπτά που σκέφτηκαν εκείνες.
Διότι μπέρδεψαν το να αγαπούν άνευ όρων με το άνευ ορίων. Δεν έβαλαν όρια, δεν καθόρισαν προσωπικά σύνορα στην ατομική τους ύπαρξη, δεν ανέπνευσαν αβίαστα.

Γυναίκες που έμαθαν να υπάρχουν μόνο μέσα από άλλους, λησμονώντας τη δική τους ατομική υπόσταση και κλείνοντας τα αυτιά στους ήχους της εσωτερικής τους φωνής.
Που έπνιξαν το “ζήσε” που η ψυχή τους ούρλιαζε και δεν υπολόγισαν ποτέ την καρδιά τους.
Που χάθηκαν σε ατελείωτες ώρες προσφοράς και δεν έμεινε ούτε ένα λεπτό για εκείνες.

Γυναίκες εγκλωβισμένες που έχασαν την ουσία της αυτοαγάπης ως απαραίτητο συμπλήρωμα για την ολοκληρωμένη αγάπη των άλλων.

Γυναίκες που ξέχασαν να τις αγαπούν, περιμένοντας σε μία οδό λησμονιάς, όπως ένας επιβάτης ενός τρένου που έχει περάσει…

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Επιμέλεια κειμένου: Μαρία Κάπλα