Μέχρι να βρεθώ στην τελευταία πίστα της ζωής μου, θα αγωνίζομαι πάντοτε να αναδύω φως από το σκοτάδι.

Μέχρι να πεθάνω θα αγωνίζομαι καθημερινά να αποτάξω από επάνω μου το φόβο που κρατάει το ανθρώπινο μυαλό σε στασιμότητα.

Ο φόβος του θανάτου δεν αξίζει να επηρεάζει το ζωντανό Σήμερά μου.

Μέχρι να σταματήσει η καρδιά μου να χτυπά, θα φροντίζω να είναι προστατευμένη, με τα τραύματά της να λειτουργούν εποικοδομητικά για την οικοδόμηση μίας στέρεας προσωπικότητας.

Μέχρι να πεθάνω, δε θα αφήσω το φόβο του βιολογικού μου τέλους να ορίσει την ποιότητα της ζωής μου.
Μέχρι να πεθάνω, θα είμαι αήττητη, ουρανοξύστης που υψώνεται επάνω από εμπόδια, αδυναμίες, λάθη, πληγές.

Δεν ξέρω πότε θα πεθάνω, αλλά όσο ζω το πέρασμά μου θα είναι ουσιαστικό και όχι επιφανειακό σε μία ζωή του τύπου και της ανιαρής συνήθειας.

Μέχρι να πεθάνω θα είμαι ζωντανή. Θα αποτυπώσω το χνάρι μου στο βιβλίο της, ώστε το πέρασμά μου ακόμα και αν είναι πρόσκαιρο, να αξίζει.

Διότι ζωντανός είναι ο άνθρωπος του οποίου το πέρασμα κάτι άξιζε, κάτι πρόφερε, επηρέασε κάπως θετικά τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου.

Και η σημασία της πορείας μας θα δημιουργήσει μία αίσθηση αθανασίας που θα νικήσει το θάνατο, ο οποίος στοχεύει πάντοτε στο υλικό σώμα.

Μέχρι να πεθάνω, ένα σκοπό και μόνο θα έχω; να ζήσω ουσιαστικά.

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Επιμέλεια κειμένου: Μαρία Κάπλα