Πώς με βρήκε ο νέος χρόνος; Γυμνή. Απροετοίμαστη. Παρά την τεράστια προσπάθεια που κατέβαλλα να βρίσκομαι σε ετοιμότητα, όταν το ρολόι θα έδειχνε 00:00. 2025. 1/1/25.
Δεκαπέντε λεπτά πριν την αλλαγή του χρόνου, καταιγισμός από πυροτεχνήματα. Εισέβαλλαν εκκωφαντικά στο δωμάτιο και στους ακουστικούς πόρους μου. 23:57 καλύφθηκα ολόκληρη κάτω από το πάπλωμα, όπως κρύβεται ένα παιδάκι που ξυπνάει από εφιάλτη και νομίζει ότι υπάρχει ένα τέρας κάτω από το κρεβάτι του. Εγώ όμως, δεν κρυβόμουν από κανένα τέρας.
Στα τρία λεπτά που πέρασα κάτω από το πάπλωμα, έπαιξαν πίσω από τα σφιχτά κλειστά μάτια μου, σε καρέ εικόνες όλα όσα έζησα τη χρονιά που θα αφήναμε πίσω. Όλα τα όμορφα κι όλα όσα προσπαθώ ακόμα να ξεχάσω. Όλα από όσα πάλεψα να ξεφύγω, όλα όσα με σημάδεψαν και όλα όσα με επισκέπτονται στον ύπνο μου ακόμα, έπαιξαν σαν ταινία μικρού μήκους μπροστά μου, για τρία ολόκληρα λεπτά, πριν το τέλος του 2024. Δε θυμάμαι να πάτησα εγώ το play. Δε θυμάμαι πότε άνοιξα τα μάτια μου, ούτε πότε βγήκα έξω από το πάπλωμα.
Θυμάμαι μόνο, πως έτρεμα. Έλεγα στον εαυτό μου, ότι αυτή η χρονιά δεν θα περιλαμβάνει λίστες. Ούτε στοχοθεσίες. Μόνο πράξεις. Είπα στο θεραπευτή μου, την μεθεπόμενη μέρα, ότι είμαι έτοιμη να κάνω το επόμενο βήμα που θα με φέρει πιο κοντά στο πετσί που με περιβάλλει. Αλλά, τον ρώτησα πώς γίνεται να είμαι τρομοκρατημένη και παράλληλα τόσο ενθουσιασμένη που έχω την ελευθερία να κάνω ό,τι θέλω; Είμαι παράλογη;
‘’Βγάζει νόημα σε σένα να νιώθεις έτσι;’’, με ρώτησε. ‘’Ναι, απόλυτο.’’ του απάντησα.
Πέρασα τόσα πολλά χρόνια ζώντας για οποιονδήποτε άλλον εκτός από εμένα, που η τόση ελευθερία φαντάζει ένα χάος, ένα πανέμορφο χάος με όσες διαδρομές αποφασίσω να χαράξω εγώ, για πρώτη φορά στη ζωή μου.
Είμαι αισιόδοξη, γιατί πιστεύω ότι μπορώ να σταθώ στα δυο μου πόδια και να πάω όπου θέλω. Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί μπροστά μου, αλλά έχω τη σιγουριά πως έχω αποκτήσει τους μηχανισμούς να επιβιώσω, πέφτοντας ‘’βίαια’’ και οικειοθελώς, στην δίχως πάτο πισίνα της βάναυσης και καταναγκαστικής επιβίωσης. Αλλά ο μόνος στόχος που έθεσα για τη χρονιά αυτή, είναι να ζήσω και όχι απλά να επιβιώσω. Οπότε, μπορεί να είναι τρομακτικό να κοιτάς στον ορίζοντα και να μη βλέπεις τίποτα, με την καλή όμως έννοια τίποτα.
Τίποτα, όπως κανένα βαρίδιο ή εμπόδιο που δεν είναι δικό σου. Τίποτα, όπως την ησυχία που όντως σε ηρεμεί. Τίποτα, όπως ένα κενό χαρτί που περιμένει να λερωθεί, από τα δικά σου χέρια. Τίποτα, όπως ευκαιρίες, μέρη, άνθρωποι, μυρωδιές, μουσικές, φαγητά και φώτα που θαμπώνουν με ευτυχία τους αμφιβληστροειδείς σου.
Το τίποτα που βλέπω, είναι όλα τα πιθανά σενάρια και όλες οι απρόσμενες εκδοχές που θα δημιουργήσω για τη ζωή μου. Γιατί μου υποσχέθηκα, ότι όσο κι αν με τρομάζει, θα ξεκινήσω να ζω για μένα. Μου αρκούν οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες επιβίωσης που έχω μαζέψει και τις ευγνωμονώ. Μου αρκούν για δυο ζωές. Τη μία που έχω, όση μου έχει απομείνει, θα φροντίσω να τη γεμίσω με ιστορίες ζωής και ζωντανές ιστορίες.
Καλή χρονιά!
Γράφει η Τσώνου Βασιλική, Ψυχολόγος
Επιμέλεια κειμένου: Μαρία Κάπλα
