Βαριέμαι σήμερα να βγω.

Και η βόλτα τι ταλαιπωρία βρε αδελφέ μου.
Να βαφτείς, να ντυθείς, να ξοδευτείς.
Να περιφέρεσαι στα φώτα της νύχτας, να γελάς ενώ μέσα σου θέλεις να ουρλιάξεις, να προσπαθείς να το παίξεις άνετος και χαρούμενος.

Και το σπίτι μία χαρά είναι βρε αδελφέ.
Η αγωνία της αργοπορίας, να βρίσκεσαι διαρκώς σε επαγρύπνηση, πότε θα φύγεις, πότε θα φύγεις, πότε θα επιστρέψεις.

Και στο σπίτι να μείνεις, άσχημα θα περάσεις;
Ήρεμα και ήσυχα, μία ομελέτα και ένα καλό βιβλίο.
Ένα τσάι και μία πολυθρόνα.

Δεν είναι κακό να μην έχεις να πας πουθενά. Οι εσωτερικές βόλτες μπορεί να είναι και πιο ουσιαστικές.
Πού να τρέχεις και κάθε μέρα βρε αδελφέ. Και αυτό μία ταλαιπώρια πολλές φορές.

Στο σπίτι έχεις την άνεση και τη ζέστη σου, την ηρεμία και την υγιή απομάκρυνση από τη βαβούρα του κόσμου ώστε να ανασυσταθεί ξανά η προσωπικότητά σου.

Στο σπίτι με λίγο φως, ένα ποτήρι κρασί, απαλή κλασική μουσική. Πολλές φορές, σε κάνει πιο ευτυχισμένο από την ηχορύπανση των κλαμπ και την ατελείωτη φασαρία των συζητήσεων.

Θέλω σήμερα να μείνω στο σπίτι. Ούτε αγωνία πότε θα φύγω, ούτε εισιτήρια να πληρώσω, ούτε άγχος πώς θα γυρίσω. Ούτε τηλέφωνα, ούτε να σε ψάχνω και να με ψάχνεις.
Στην ηρεμία της σιωπής μου, στις δραστηριότητες του πλανήτη μου, στον δικό μου κόσμο.
Μέσα στον κόσμο, αλλά και παράλληλα, έξω από αυτόν…