Η πτώση της αμερικάνικης οικογένειας: Η πιο τρομακτική ταινία της χρονιάς είναι εδώ

Η πτώση της αμερικάνικης οικογένειας: Η πιο τρομακτική ταινία της χρονιάς είναι εδώ

Ένα μεγάλο επιβλητικό σπίτι. Ξύλινο και αριστοκρατικό. Στο εσωτερικό του μια αστική οικογένεια που φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να λυπάται: οικονομικά προβλήματα αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν και αν κρίνει κανείς από την πολυτέλεια του σπιτιού τους, είναι μάλλον βολεμένοι πολύ καλά.

Και όμως, μια τρομακτική θλίψη επικρατεί στα πρόσωπα των μελών αυτής της οικογένειας.
Μήπως η θλίψη επικρατεί επειδή μόλις έχει πεθάνει η γιαγιά; Άλλωστε, την ιστορία τους από εκείνο το σημείο και μετά αρχίζουμε να την μαθαίνουμε: η κηδεία της γιαγιάς αποτελεί την εναρκτήρια σεκάνς.

Θα μπορούσε να είναι μια καλή δικαιολογία αλλά είναι ξεκάθαρο πως αυτή την γιαγιά δεν την αγαπούσε ιδιαίτερα κανείς. Εκτός από την 13χρονη μικρή κόρη της οικογένειας, ένα κορίτσι που η αδυναμία του να κοινωνικοποιηθεί είναι έκδηλη, κανείς δεν φαίνεται να έχει στενοχωρηθεί ιδιαίτερα για την απώλεια αυτής της γυναίκας. Και ειδικά η κόρη της.

Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς πως ακόμα και αν δεν βλέπουμε ποτέ αυτή την γιαγιά, το «φάντασμά» της (με την μεταφορική έννοια και όχι μόνο…) είναι ακόμα εδώ και επηρεάζει την καθημερινότητα αυτής της τετραμελούς οικογένειας. Το μυστήριο παρελθόν της συγκεκριμένης γυναίκας είναι απλά ένα κερασάκι σε μια τούρτα άβολης συνύπαρξης μαζί της. Περιγράφεται ως χειριστική και εγωμανής, ως ένας κακός άνθρωπος που καταπίεζε τους γύρω του.

Ναι, κανείς δεν στενοχωρήθηκε με τον θάνατό της. Ωστόσο το αρχικό ερώτημα παραμένει: γιατί άραγε αυτή η οικογένεια είναι στενοχωρημένη;

Στην αμερικάνικη κουλτούρα ο θεσμός της οικογένειας είναι ένα από τα κομβικότερα στοιχεία του αμερικάνικου ονείρου. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές φορές οι horror ταινίες επιλέγουν να θέσουν στο επίκεντρό τους την οικογένεια και να την αποδομήσουν: υποσυνείδητα ο μέσος θεατής βιώνει ένα μεγάλο εφιάλτη όταν μια ταινία τρόμου στρέφεται ενάντια στον καθαγιασμένο θεσμό της οικογένειας. Από το κάφρικο «Σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι» μέχρι την αριστουργηματική «Λάμψη» του Κιούμπρικ και από εκεί στην «Ψυχώ» του Χίτσκοκ μέχρι το «Μωρό της Ρόζμαρι» του Πολάνσκι, το horror ρεύμα που βάζει στο στόχαστρό του την οικογένεια έχει συγκροτήσει μια ολόκληρη παράδοση για το είδος.

Σε αυτή ακριβώς την παράδοση εντάσσεται το πολυσυζητημένο «Hereditary» που σόκαρε κόσμο και κοσμάκη σε όσα φεστιβάλ παίχτηκε, έφτασε να συγκρίνεται μέχρι και με τον «Εξορκιστή», προωθήθηκε με ένα αληθινά ανατριχιαστικό τρέιλερ και έφτασε επιτέλους στις ελληνικές αίθουσες για να κατατρομάξει και εμάς.

Είναι λοιπόν το «Hereditary» όντως τόσο τρομακτικό όσο φαίνεται;
Η απάντηση είναι μάλλον προφανής: ναι, είναι αληθινά τρομακτικό και μάλιστα πολλές φορές με τρόπο που δεν σου πηγαίνει καν το μυαλό. Ορισμένες σεκάνς που «κρύφτηκαν» από το τρέιλερ για να μην έχουμε καμία υποψία πως υπάρχουν στην ταινία, πραγματικά σε… στέλνουν, σε κάνουν να κρατάς την ανάσα σου από την αγωνία.

Θα ήταν ωστόσο πολύ άδικο να σταθεί κανείς απλά στον (αληθινά υψηλού επιπέδου) τρόμο αυτής της ταινίας.
Διότι το «Hereditary» είναι κάτι πολύ παραπάνω από απλά μια πολύ τρομακτική ταινία. Έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια επαναφοράς στη σύγχρονη εποχή του πολύ ιδιαίτερου σινεμά τρόμου που υπέγραψε στα 60s και τα 70s ο Ρόμαν Πολάνσκι, οι επιρροές από το έργο του οποίου είναι ξεκάθαρες εδώ πέρα.

Η σύγκριση με τον «Εξορκιστή» που έχει γίνει κατά κόρον είναι μάλλον άστοχη. Ίσως στο επίπεδο του οπτικού σοκ το «Hereditary» να μοιράζεται ορισμένα κοινά στοιχεία μαζί του, αλλά δεν είναι αυτό η κινητήριος δύναμή του.

Είναι πολύ περισσότερο το «Μωρό της Ρόζμαρι» του Πολάνσκι που επηρεάζει αυτή την ταινία, καμιά φορά μάλιστα μοιάζει να αποτελεί ακόμα και ένα άτυπο σίκουέλ του: η βασική πρωταγωνίστρια της ταινίας, την οποία ζωντανεύει εντυπωσιακά η απίστευτη Τόνι Κολέτ, θα μπορούσε εύκολα να είναι μια «Ρόζμαρι» στη μέση ηλικία. Όχι φοβισμένη λόγω της οικογένειας που έρχεται αλλά κουρασμένη εξαιτίας μιας οικογένειας που ήδη υπάρχει και των δαιμόνων που έχει παράξει στα χρόνια της ύπαρξής της.

Στο «Hereditary» δεν είμαστε ποτέ απόλυτα σίγουροι για το τι είναι ακριβώς αυτό που βλέπουμε. Τι είναι αυτό που ταλαιπωρεί ετούτη την οικογένεια; Είναι τα πνεύματα που έχει αφήσει πίσω της η σατανίστρια γιαγιά που στοιχειώνουν κυριολεκτικά τα μυαλά των μελών της (με εξαίρεση ένα μέλος…); Ή μήπως το στοίχειωμα είναι μεταφορικό; Μήπως αυτή η περίεργη γιαγιά έχει κληροδοτήσει την ψυχασθένειά της στους νεότερους συγγενείς της, οι οποίοι απλά βυθίζονται στην τρέλα;

Η ταινία είναι φτιαγμένη έτσι ώστε να αναρωτιόμαστε διαρκώς. Αλλά ταυτόχρονα βγάζουμε και ένα στερεό συμπέρασμα: κάθε γενιά ταλαιπωρεί την επόμενη. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, είναι νομοτελειακό.
Το πέρα για πέρα «πολανσκικό» φινάλε είναι δεδομένο πως θα διχάσει, θα χιλιοσυζητηθεί και θα γίνει αντικείμενο πολλών ερμηνειών. Εξίσου ξεκάθαρο ωστόσο είναι το μεταφορικό του μήνυμα. Ίσως να πρέπει να αναλυθεί σε ένα άλλο κείμενο, σε ένα κείμενο χωρίς spoiler. Άλλωστε είναι καταδικασμένο να αναλύεται ξανά και ξανά. Και ταυτόχρονα, είναι και ο αναμφισβήτητος λόγος που το «Hereditary» θα διχάσει.

Το μόνο σίγουρο είναι ένα: ο «πολανσκικός» τρόμος επέστρεψε…

Πηγή: menshouse




Διαβάστε επίσης

Close