Ο Πλούταρχος για τον έρωτα...

Ο Πλούταρχος για τον έρωτα…

Ο Πλούταρχος για τον έρωτα:

«Ο έρως ούτε την γένεσιν εξαίφνις λαμβάνει και αθρόαν ως θυμός,
ούτε παρέχεται ταχέως, καίπερ πτηνός λεγόμενος,
αλλ’ εξάπτεται μαλακώς και σχεδόν οίον εντήκων εαυτόν,
αψάμενός τε της ψυχής παραμένει πολύν χρόνον,
ουδ’ εν γηρώσιν ενίοις αναπαυόμενος
αλλ’ εν πολλιαίς ακμάζων έτι πρόσφατος και νεαρός.

Αν δε και λήξη και διαλυθή,
χρόνω μαρανθείς ή λόγω τινί κατασβεσθείς,
ούπω παντάπασιν εξαπήλλακται της ψυχής
αλλ’ εναπολείπει πυρίκαυτον ύλην κσαι σημεία θερμά,
καθάπερ οι κεραυνοί οι τυφόμενοι.

Λύπης μεν γαρ ουδέν απαλλαγείσης ίχνος εν τη ψυχή παραμένει σύνοικον
ουδ’ οργής τραχείας πεσούσης,
συστέλλεται δε και φλεγμονή επιθυμίας παρεχούσης τραχύ κίνημα,
τα δ’ ερωτικά δήγματα, καν αποστή το θηρίον,
ουκ εξανίησι τον ιόν,
αλλ’ ενοιδεί τα εντός σπαράγματα,
και αγνοείται τι ην, πώς συνέστη,
πόθεν εις την ψυχήν ενέπεσεν».

(Ο έρωτας ούτε γεννιέται και ολοκληρώνεται μονομιάς, όπως ο θυμός,
ούτε περνάει και φεύγει γρήγορα, παρόλο που λένε πως έχει φτερά.
Αντίθετα, φουντώνει σιγά σιγά, σχεδόν σα να λειώνει μέσα μας.
Και από τη στιγμή που αγγίξει την ψυχή, μένει εκεί για πολύ καιρό,
και σε μερικούς ανθρώπους δεν ησυχάζει ούτε κι όταν γεράσουν,
αλλά παραμένει ακμαίος, φρέσκος και θαλερός, ακόμη κι αν ασπρίσουν τα μαλλιά τους.

Αν πάλι σβήσει και διαλυθεί,
επειδή μαράθηκε από το χρόνο ή ύστερα από λογικές σκέψεις,
δεν εγκαταλείπει ούτε τότε ολότελα την ψυχή,
αλλά αφήνει μέσα της καμένο υλικό και θερμά αποτυπώματα,
όπως ακριβώς οι κεραυνοί αφήνουν πίσω τους φωτιά που σιγοκαίει.

Η λύπη, όταν πάψουμε να είμαστε λυπημένοι,
δεν αφήνει κανένα σημάδι στην ψυχή,
ούτε η άγρια οργή μας όταν υποχωρήσει, η έξαψη της επιθυμίας,
όσο βίαια κι αν μας συγκλονίζει,
επίσης καταλαγιάζει.

Αντίθετα, οι λαβωματιές του έρωτα,
ακόμη κι αν απομακρυνθεί το θηρίο, δεν χάνουν το κεντρί τους,
αλλά προκαλούν πρήξιμο στα κομμάτια της ψυχής.
Και κανείς δεν ξέρει τι ήταν,
πως ξεκίνησε και από πού εφόρμησε εναντίον της ψυχής.

Μετάφραση Τάσου Νικολαϊδη, επιλογή από το έργο του Πλούταρχου, εκδ. Στιγμή

 

Επιμέλεια κειμένου: Μαρία Κάπλα

Διαβάστε επίσης

Οδυσσέας Ελύτης: Ελένη

Οδυσσέας Ελύτης: Ελένη

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!…

Close